Nu al dé live-muziek-dvd van 2009. Recensie komt eraan (als ik hem heb!)

Insides van Jon Hopkins is al een tijdje uit, maar toch wou ik het er nog eens over hebben.

“Wie is Jon Hopkins?”, hoor ik U al vragen. Wel Jon Hopkins is Brits en maakt prachtige muziek in het genre van de melodische electronica. U heeft daar waarschijnlijk nog nooit van gehoord. Geen erg. Ik ook niet, voor ik dit album ontdekte.

“Moet ik Jon Hopkins van ergens kennen?”, is onwaarschijnlijk uw tweede vraag. U verwacht wellicht het antwoord “Nee!”, maar ik moet u teleurstellen. De gemiddelde muziekkenner kent ongetwijfeld de laatste plaat van Coldplay: Viva la Vida Or Death & All His Friends. Het openingsnummer daarvan, Life in Technicolor (i), begint met een prachtig stukje melodie, vooraleer de band begint te spelen. Ook in het slotnummer wordt dit stukje muziek gebruikt. Nu mag U driemaal raden van wie dat stukje muziek is… Inderdaad! Jon Hopkins.

Coldplay gebruikte het nummer Light Through The Veins, een negen (!) minuten durend nummer. Het klinkt misschien wat monotoom, maar U zult merken, het is prachtig, rustgevend, hemels. De klanken vloeien in elkaar over zoals God het zou doen.

Ook het nummer Small Memory is prachtig, met zijn 1:34 het kortste nummer op de plaat. Het is voorbij voor je het weet maar het is werkelijk ongelooflijk mooi, mag zo op mijn begrafenis gedraaid worden.

Andere nummers, zoals Wire en Insides, gaan dan weer de hardere toer op. Hoewel dit niet mijn favoriete genre is, weet Hopkins me keer op keer te overtuigen. Hij mag (kan) dan wel niet zingen, wat hij met zijn keyboard en computer doet is werkelijk geniaal. Een aanrader voor ieders CD-kast.

live? Afgelopen zomer stond Jon Hopkins op Pukkelpop en momenteel tourt hij door de USA. Het ziet er niet naar uit dat hij snel terugkomt. Misschien volgende festivalzomer…

kopen? Download het album hier.

Gisterenavond werden in Berlijn de EMA’s uitgereikt. Muziekliefhebbers all over Europe keken er naar uit, dit is mijn mening over de winnaars…

Laten we beginnen met dé winnares van de avond: Mevrouw Jay-Z oftewel Beyoncé! Ze won in niet minder dan 3 categorieën. Met haar nummer ‘Halo’ won ze de Best Song-award! Proficiat daarmee! Maar is het terecht? Gedeeltelijk zou ik zo zeggen, ok het is een goed nummer maar bij de genomineerden zaten echt wel betere nummers. I Gotta Feeling (Black Eyed Peas), Use Somebody (Kings Of Leon) en Pokerface (Lady ‘hermafrodiet’ GaGa) zijn stuk voor stuk catchier en hebben veel meer ballen aan hun lijf.

Met Single Ladies won La Beyoncé de prijs voor beste video. Ik ben niet zo’n clipkijker, en vooral niet in het populairdere genre. Laten we zeggen dat Beyoncé de award verdient. Ook de award voor Best Female ging naar ons Beyoncé. Deze prijs zou ik gegeven hebben aan Lady Gaga: eindelijk eens een degelijke popartiest, die zelf haar nummers schrijft en ballen heeft.

Best Group ging dan weer naar Tokio Hotel. Europa moest zich schamen. Een bende jeanneten die net een jaar of wat uit de schijnwerpers zijn geweest zo’n grote prijs geven. Van de genomineerden verdiende enkel Kings Of Leon deze award. Best Male ging naar Eminem, weeral een platte keuze van Europa. De award zou veel mooier staan in de woonkamer van een Mika of een Kanye West.

Met Best New Act ga ik dan wel weer volledig akkoord: Lady GaGa, is zoals eerder gezegd op popgebied de revelatie van 2009.

De volgende categorie is mijn favoriet, maar eveneens de moeilijkste: Best Alternative. Genomineerden: Killers, Muse, Placebo, Prodigy en Paramore. Deze laatste viel voor mij meteen weg, maar dan werd het moeilijk: The Killers gaven een zalig optreden op Rock Werchter, Placebo & Prodigy evenzeer. Muse daarentegen, stond niet op Werchter, maar bracht wel een topalbum uit. Persoonlijk zou ik voor The Killers gekozen hebben, maar Placebo ging, terecht, met de pluimen lopen. Proficiat Brian!

Best Word Stage Performance ging naar Linkin Park, ai, ik begrijp dat de fans massaal op Chester & Co stemden, nu ze eens de kans hadden om een award te winnen. Maar toch kwam voor mij slechts 1 groep in aanmerking: Coldplay. Live zag ik ze twee maal fenomenaal, zij moesten deze award echt winnen.

Best Urban was voor Jay-Z, ok zeg ik, maar Kanye West was beter geweeest. Best Rock ging naar Green Day, de puberpunkers mogen voor mijn part hun award opsturen naar U2. Bono mag dan wel denken dat hij met zijn gat Wembley kan verlichten, ze maken geweldige muziek! Best Live Act ging dan wel weer naar U2, ik zag ze nog niet live, toch ga ik akkoord.

Als ik Europa was, was dit de uitslag:

Trotsheid overvalt me, woorden schieten me te kort,

2009 zal de geschiedenis ingaan als het jaar waarin voor het eerst een videoclip opgenomen werd in De Panne.

Geniet ervan…

Jupla! Afgelopen maandag was het zover. Muse kwam naar België, en ik was erbij. Het Sportpaleis was, terecht, uitverkocht en de Horrors mochten, onterecht, de avond openen. Ze produceerden een geluidsbrei, waar de stem van de zanger nooit echt bovenuit kwam. Deze laatste, zonder twijfel een spast, stond er vrij ongeïnteresseerd bij. Een beetje enthousiasme een een degelijke geluidstechnicus hebben de Britten nodig, want hun nummers waren zo slecht nog niet.

Iets na negen was het dan tijd voor het grote werk, en dat laatste mag je letterlijk nemen. Op het (vrij kleine) podium stonden drie reusachtige torens, ingekleed als appartementsblokken. Het zaallicht ging uit, de lichten van de flatgebouwen floepten aan en we zagen spooky silhouetten de trappen op- en afgaan. Plots viel een van de silhouetten, en daarmee viel ook het doek rond de toren, de show was begonnen. De band stond op het onderste deel van de torens: Matt links, Dom in het midden en Chris rechts.

Met het duo Uprising en Resistance opende Muse sterk, zeer sterk! Zoals verwacht werd Uprising luidkeels meegebruld, maar ook Resistance, nog relatief onbekend was een voltreffer. Zelfs de leken konden na een refrein ‘It could be wrong, could be wrong’, meezingen, wat voor een enorme sfeer zorgde in het Sportpaleis. Op de schermen, waaruit de torens bestonden, werden videobeelden van de band afgespeeld, afgewisseld met foto’s en animaties.

Nadien was het tijd voor een van mijn hoogtepunten van de avond: New Born. Jammergenoeg speelde Matt het beginstukje niet op de piano, maar werd dit afgespeeld van een bandje. Toch rockte het nummer veel meer dan op CD, het publiek ging voor het eerst helemaal wild. De band kwam voor het eerst naar de grond, wat het contact met het publiek verbeterde.

Map of the Problematique en Supermassive Black Hole volgden, dit zijn niet mijn favoriete Muse-nummers, maar livekwamen ze heel goed over. Nadien volgde een persoonlijk dieptepunt: Guiding Light. Mijn minst favoriete nummer uit de nieuwe plaat mag voor mijn part geschrapt worden, en vervangen worden door MK Ultra.

Gelukkig werd dit dieptepunt goedgemaakt door Hysteria, het publiek ging terecht loss op deze klassieker. De oudere nummers van Muse komen live echt beter uit de verf dan de nieuwe, ze hebben er dan ook al langer op kunnen oefenen. Naast Guiding Light is ook United States of Eurasia niet meteen mijn favoriete nummer op het nieuwe album. Live kwam het queen-a-like nummer echter veel beter over dan op CD, voor het eerst kon het nummer me overtuigen.

Ondertussen zat Matt aan de piano, het was dus tijd voor de cover van de avond: Feeling Good, overigens veel beter dan het origineel van Nina Simone, zorgde voor een kippenvel moment. Ook live komt het ‘luidsprekermoment’ volledig tot zijn recht. Een toppertje!

Van de eerste plaat Showbizz, die onlangs 10 jaar werd, ken ik niet zoveel. Ik was dan ook blij dat er op één nummer na, geen nummers uit deze plaat aan de setlist toegevoegd werden. Het bewuste nummer was Unintended, dat zorgde voor een waar kippenvelmoment. De lichtshow werd even in de koelkast gestoken en de band vroeg of we allemaal onze gsm, met lichtje uiteraard, in de lucht wouden steken. Ik was mijn gsm in de auto vergeten, dus keek ik eens rond en genoot. Het prachtige nummer werd nog mooier door de vele witte lichtjes, en die ene oranje man, in de zaal. Het was prachtig.

Nadien kwam Undisclosed Desire, het enige nummer dat ik live slechter vond dan op CD. Deze teleurstelling smolt echter als sneeuw voor de zon, of voor de ster, want daar was Starlight. Live was het nummer echt extreem sterk, en zette de toon voor het volgende hoogtepunt: Plug In Baby! Het publiek ging crazy, zong prachtig mee (ook te zien op Tjoetjoep), en witte ballonnen werden op het publiek losgelaten!

De hoogtepunten en sing-alongs waren blijkbaar in de uitverkoop want meteen volgde Time Is Running Out. Daarna kwam,een ietwat teleurstellende afsluiter, Unnatural Selection. Hiermee zat het eerste deel erop, al had het publiek nog zin in meer, en daar waren de encores al.

Stiekem hoopte ik op Bliss en Butterflies & Hurricanes, maar we kregen het eerste deel van Exogenesis, Stockholm Syndrome en Knights of Cydonia. Deze laatste werd ingeleid door een prachtig stukje mondharmonica door Chris. Het publiek werd nog één keer volledig gek en toen zat het concert er jammergenoeg al op. Matt sloot af met “See You Next Summer”, en de zaal ging akkoord.

Het zaallicht ging aan, en op alle gezichten stond af te lezen: dit was EPISCH!

Conclusie

Muse is ongetwijfeld één van de beste live-acts van de 21ste eeuw. Vooral Matthew & Dominic speelden alsof hun leven er van af ging. Live kwamen de nummers van de vorige albums veel beter over dan de nieuwe, maar die moeten ze nog een beetje inspelen, we hopen evolutie te zien volgend jaar op Rock Werchter. Hopelijk zal tegen dan de setlist aangevuld worden met Bliss & Butterflies & Hurricanes.

Setlist (met hoogtepunten in het vet)

Uprising / Resistance / New Born / Map of the Problematique / Supermassive Black Hole / Guiding Light / Hysteria / United States Of Eurasia / Feeling Good / Unintended / Undisclosed Desires / Starlight / Plug In Baby / Time Is Running Out / Unnatural Selection /ENCORE/ Exogenesis: Symphony, Part 1: Overture / Stockholm Syndrome / Knights of Cydonia

Via stubru vond ik dit:

Ok, dit filmpje is te grappig. Alleen ken ik veel te weinig albumcovers zomaar uit mijn hoofd.

Hier gaan we:

Coldplay, Eminem, een paar van Billy Joel, Beastie Boys, 50 cent, Roxy Music, Pink Floyd, Duran Duran, Bruce Springsteen, Velvet Underground (ANDY!), Led Zeppelin, AC/DC, Def Leppard, Depeche Mode, Ozzy!, Weezer, Iron Maiden, Nirvana, Michael!, paar keer Beatles, Green Day, Madonna, Guy Ritchie & Metallica.

Zoals je ziet, veel te weinig, waarschijnlijk omdat het filmpje zich niet echt in mijn muzieklandschap situeert, op enkele uitzonderingen na dan.