Jupla! Afgelopen maandag was het zover. Muse kwam naar België, en ik was erbij. Het Sportpaleis was, terecht, uitverkocht en de Horrors mochten, onterecht, de avond openen. Ze produceerden een geluidsbrei, waar de stem van de zanger nooit echt bovenuit kwam. Deze laatste, zonder twijfel een spast, stond er vrij ongeïnteresseerd bij. Een beetje enthousiasme een een degelijke geluidstechnicus hebben de Britten nodig, want hun nummers waren zo slecht nog niet.
Iets na negen was het dan tijd voor het grote werk, en dat laatste mag je letterlijk nemen. Op het (vrij kleine) podium stonden drie reusachtige torens, ingekleed als appartementsblokken. Het zaallicht ging uit, de lichten van de flatgebouwen floepten aan en we zagen spooky silhouetten de trappen op- en afgaan. Plots viel een van de silhouetten, en daarmee viel ook het doek rond de toren, de show was begonnen. De band stond op het onderste deel van de torens: Matt links, Dom in het midden en Chris rechts.
Met het duo Uprising en Resistance opende Muse sterk, zeer sterk! Zoals verwacht werd Uprising luidkeels meegebruld, maar ook Resistance, nog relatief onbekend was een voltreffer. Zelfs de leken konden na een refrein ‘It could be wrong, could be wrong’, meezingen, wat voor een enorme sfeer zorgde in het Sportpaleis. Op de schermen, waaruit de torens bestonden, werden videobeelden van de band afgespeeld, afgewisseld met foto’s en animaties.
Nadien was het tijd voor een van mijn hoogtepunten van de avond: New Born. Jammergenoeg speelde Matt het beginstukje niet op de piano, maar werd dit afgespeeld van een bandje. Toch rockte het nummer veel meer dan op CD, het publiek ging voor het eerst helemaal wild. De band kwam voor het eerst naar de grond, wat het contact met het publiek verbeterde.
Map of the Problematique en Supermassive Black Hole volgden, dit zijn niet mijn favoriete Muse-nummers, maar live
kwamen ze heel goed over. Nadien volgde een persoonlijk dieptepunt: Guiding Light. Mijn minst favoriete nummer uit de nieuwe plaat mag voor mijn part geschrapt worden, en vervangen worden door MK Ultra.
Gelukkig werd dit dieptepunt goedgemaakt door Hysteria, het publiek ging terecht loss op deze klassieker. De oudere nummers van Muse komen live echt beter uit de verf dan de nieuwe, ze hebben er dan ook al langer op kunnen oefenen. Naast Guiding Light is ook United States of Eurasia niet meteen mijn favoriete nummer op het nieuwe album. Live kwam het queen-a-like nummer echter veel beter over dan op CD, voor het eerst kon het nummer me overtuigen.
Ondertussen zat Matt aan de piano, het was dus tijd voor de cover van de avond: Feeling Good, overigens veel beter dan het origineel van Nina Simone, zorgde voor een kippenvel moment. Ook live komt het ‘luidsprekermoment’ volledig tot zijn recht. Een toppertje!
Van de eerste plaat Showbizz, die onlangs 10 jaar werd, ken ik niet zoveel. Ik was dan ook blij dat er op één nummer na, geen nummers uit deze plaat aan de setlist toegevoegd werden. Het bewuste nummer was Unintended, dat zorgde voor een waar kippenvelmoment. De lichtshow werd even in de koelkast gestoken en de band vroeg of we allemaal onze gsm, met lichtje uiteraard, in de lucht wouden steken. Ik was mijn gsm in de auto vergeten, dus keek ik eens rond en genoot. Het prachtige nummer werd nog mooier door de vele witte lichtjes, en die ene oranje man, in de zaal. Het was prachtig.
Nadien kwam Undisclosed Desire, het enige nummer dat ik live slechter vond dan op CD. Deze teleurstelling smolt echter als sneeuw voor de zon, of voor de ster, want daar was Starlight. Live was het nummer echt extreem sterk, en zette de toon voor het volgende hoogtepunt: Plug In Baby! Het publiek ging crazy, zong prachtig mee (ook te zien op Tjoetjoep), en witte ballonnen werden op het publiek losgelaten!
De hoogtepunten en sing-alongs waren blijkbaar in de uitverkoop want meteen volgde Time Is Running Out. Daarna kwam,een ietwat teleurstellende afsluiter, Unnatural Selection. Hiermee zat het eerste deel erop, al had het publiek nog zin in meer, en daar waren de encores al.
Stiekem hoopte ik op Bliss en Butterflies & Hurricanes, maar we kregen het eerste deel van Exogenesis, Stockholm Syndrome en Knights of Cydonia. Deze laatste werd ingeleid door een prachtig stukje mondharmonica door Chris. Het publiek werd nog één keer volledig gek en toen zat het concert er jammergenoeg al op. Matt sloot af met “See You Next Summer”, en de zaal ging akkoord.
Het zaallicht ging aan, en op alle gezichten stond af te lezen: dit was EPISCH!
Conclusie
Muse is ongetwijfeld één van de beste live-acts van de 21ste eeuw. Vooral Matthew & Dominic speelden alsof hun leven er van af ging. Live kwamen de nummers van de vorige albums veel beter over dan de nieuwe, maar die moeten ze nog een beetje inspelen, we hopen evolutie te zien volgend jaar op Rock Werchter. Hopelijk zal tegen dan de setlist aangevuld worden met Bliss & Butterflies & Hurricanes.
Setlist (met hoogtepunten in het vet)
Uprising / Resistance / New Born / Map of the Problematique / Supermassive Black Hole / Guiding Light / Hysteria / United States Of Eurasia / Feeling Good / Unintended / Undisclosed Desires / Starlight / Plug In Baby / Time Is Running Out / Unnatural Selection /ENCORE/ Exogenesis: Symphony, Part 1: Overture / Stockholm Syndrome / Knights of Cydonia
1 Reactie
november 5, 2009 at 10:14 pm
Hehe, tijdens Guiding Light was ik zelfs ff gaan zitten.
En ik ben het helemaal eens met wat je zegt over Bliss en B&H! Ik zat die dag met B&H in mijn hoofd, en ik heb eens gehoord dat als je met een liedje in je hoofd zit, dat liedje moet beluisteren van begin tot eind; maar helaas. UD kan ik alleen beluisteren als ik in een melige bui ben xD. Persoonlijk vind ik het wel spijtig dat Showbizz niet meer zo geëerd wordt tijdens hun optredens.